Najlepsze restauracje w Warszawie

Miałam okazję odwiedzić to miejsce w ramach kolacji firmowej. W dużym skrócie można powiedzieć, że to co ta restauracja serwuje to po prostu smażone mięso, w różnych postaciach. Nie jest to nic wykwintnego i podobny efekt osiągniemy sami, smażąc kiełbasę na patelni w domu. Z dodatkowych atrakcji wieczorowi towarzyszyły dowcipy kucharza (np. plastikowy pająk wyskakujący spod odkrywanego talerza). Z całego dowcipu najlepiej bawił się sam kucharz.

Restauracja Churasco do Landa reklamuje się szeroko, że jesz ile chcesz, że najlepszy warszawski grill, że tamto, ze owamto. Chociaż nagłówek angielskojęzycznej strony restauracji w internecie “The bast Warsaw grill” powinien mnie ostrzec…

Okazja była niezgorsza, towarzystwo doborowe, mieszane i wygłodniałe - w końcu można wreszcie zjeść tyle mięsa co sikorka, a w przypadku G. ze trzy razy więcej, więc od lekkiego śniadanka i symbolicznego lunchyku nikt nic nie miał w ustach - mięso, mięso!!! Za jedyne 49,90 w promocji. Jesz ile chcesz.

Knajpa położona jest w centrum, dwa kroki od PASTy, gdzie swa restaurację ma Kasia Figura, trzy kroki od kamienic na Próżnej, krok od metra - lokalizacja doskonała, wystrój przyjemny, co prawda zdzierają z ciebie płaszcz i wloką do szatni, za czym nie przepadam, ale obsługa skacze, ząbki szczerzy, francja-elegancja, braził, braził.

Siedliśmy, zaordynowaliśmy, czekamy na mięso. Czekamy, czekamy… czekamy….. wypiliśmy mojito…. piwo (chrzczone, ale to u nas w stolycy norma…) się skończyło….. Jest! Panowie na szpadkach roznoszą jeszcze skwierczące porcje, do tego ryż, bułeczki, pasta fasolowa i bar sałatkowy. Zaczęło się nieźle, kurczaczek, kiełbaska, nawet smaczne, chociaż za słone… ale żeberka? Czy ktoś tam na zapleczu kiedykolwiek widział właściwie podane żeberka? A jeśli widział, to czemu na miłość boską się tym nie kieruje? Otóż żeberka to NIE kości obdarte z mięsa połączone resztkami ścięgien i okraszone tłuszczem. Żeberka są mięsne i tylko takie kwalifikują się do podawania ludziom a nie psom. Chociaż mój śp. jamnik żeberkami z Churasco pewnie by wzgardził. No ale on znał się na kuchni.

No nic to. Mocno zawiedziona żeberkami czekałam na dalsze rewelacje kulinarne, ale one rychło się skończyły, co kelner obwieścił w niezwykle subtelny sposób, podtykając mianowicie biesiadnikom pod nos obskurną plastikową nogę. Splendid.

Ale jak to - pytają zawiedzeni i nadal głodni panowie. - A tak to - odpowiedziała kelnerka - koniec, dajemy deser. - Ale my chcemy jeszcze! - zakrzyknęli panowie - jesz ile chcesz, a my chcemy więcej!!! Kelnerka się stropiła i odtruchtała, a po bardzo długiej chwili pojawił się kelner z pytaniem, co jeszcze chcemy. Mnie się odechciało, panowie dostali z łaski jeszcze jakiś ochłap, nastrój prysł. O tym, że na deserowego ananasa, dla odmiany dużo za słodkiego, czekaliśmy za długo, już nawet nie warto wspominać.

O tym, że za obsługę jest doliczany obowiązkowy 10% napiwek natomiast wspomnę, bo nic mnie tak, jak obligatoryjne wynagradzanie kelnerów, nie wkurza. - Napiwki daję chętnie i często, pod warunkiem jednak, że z knajpy jestem zadowolona. A z Churasco nie jestem. Bo robi klientów w konia (jesz ile chcesz, pod warunkiem, że chcesz tyle, ile my uznamy za stosowne, żebyś chciał), bo znacznie lepiej traktuje imprezy firmowe (ach te czterocyfrowe rachunki) niźli “klientów indywidualnych”; bo w końcu nie jest tu jakoś nadzwyczajnie smaczne. Tylko poprawnie. A to za mało.